Οικογενειακές διαφορές που υπάγονται σε διαμεσολάβηση, ενδεικτικά είναι:

  • διατροφή
  • αποκτήματα γάμου, περιουσιακές διαφορές
  • ρύθμιση οικογενειακής στέγης
  • θέματα σχετικά με την κοινοκτημοσύνη

Η διαμεσολάβηση αποτελεί την χρυσή λύση για την επίλυση των διαφορών με λύση που θα είναι η απόφαση των μερών κι όχι λύση που τους επιβλήθηκε από τρίτο πρόσωπο.

Αλλά και για εκείνες τις οικογενειακές διαφορές που δεν επιδέχονται οριστική λύση με διαμεσολάβηση (όπως η λύση του γάμου καθ’ αυτήν), η διαδικασία αυτή μέσω της εγγύησης της ουδετερότητας του διαμεσολαβητή, αλλά και του απορρήτου αυτής, αποτελεί την γεφύρωση των μερών και την δημιουργία κλίματος που θα οδηγήσει σε “βελούδινη” διακαστική διαδικασία.

Η οικογενειακή διαμεσολάβηση, διεξάγεται σε μέρος ουδέτερο ως προς τα μέρη, συνήθως σε 2-4 συναντήσεις (συνεδρίες) που απέχουν τουλάχιστον μία εβδομάδα η μία από την άλλη. Η διάρκεια κάθε συνάντησης διαρκεί περίπου 2 ώρες, με κοινές και κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τον διαμεσολαβητή. Χαρακτηριστικό της οικογενειακής διαμεσολάβησης είναι ότι σε αυτήν έχουμε περισσότερες κοινές συναντήσεις και λιγότερες κατ’ ιδίαν. Τα μέρη μέσω της διαμεσολάβησης και με την βοήθεια του διαμεσολαβητή, βοηθούνται να δουν όχι τα σημεία που τους χωρίζουν με τον/την πρώην σύζυγο, αλλά τις ανάγκες των παιδιών τους.

Στις διασυνοριακές οικογενειακές διαφορές (μικτοί γάμοι, παράνομη κατακράτηση παιδιού σε άλλη χώρα, απαγωγή παιδιού) που επιχειρείται η λύση τους με την διαμεσολάβηση αυτή γίνεται εφικτή χάρη στην νομοθετική βάση α)του Κανονισμού Βρυξέλλες ΙΙ : 2201/2003 αρθρο 55, παραγραφος 2 , στοιχείο ε’ και β)της Σύμβασης της Χάγης 1980 (αρθρο 7, παρ. 2, στοιχείο γ’) που προβλέπουν και ενισχύουν την διασυνοριακή συνεργασάι των αρχών για “την σύναψη συμφωνιών μεταξύ δικαιούχων γονικής μέριμνας προσφεύγοντας στην μεσολάβηση…”.